Oferta Malarstwa Ściennego

Fresk Mokry/Suchy — Sgraffito — Farby mineralne/akrylowe — Mozaika — Techniki dekoracyjne: Marmoryzacja/stiuk wenecki.

Malarstwo ścienne od wielu tysięcy lat dekoruje ludzkie siedziby. Monumentalność wszechogarniającego malarstwa wyszczególnia dane pomieszczenie z wystroju całego budynku.  Malarstwo nadaje pomieszczeniu odpowiednią atmosferę, wynikającą z jego funkcji i przeznaczenia. Realizacje wykonuję, różnorakimi technikami poprzedzając je odpowiednim przygotowaniem podłoża.

Do wszystkich projektów i realizacji podchodzę z wnikliwą sumiennością i zaangażowaniem.  Pomagam w doborze odpowiedniej techniki, dla uzyskania najlepszego efektu – dostosowując koncepcję do życzeń zamawiającego.  Przygotowuję i realizuję małe i duże projekty do wnętrz świeckich, jak i sakralnych. Podejmuję współprace z osobami prywatnymi, firmami i instytucjami. (Prowadzę prace głównie na terenie województwa mazowieckiego)

Najczęściej realizacje – w celu poprawienia satysfakcji zamawiającego i transparentności prowadzonych prac, poprzedzane są: konsultacjami, wizytacją w miejscu realizacji, kosztorysem wstępnym. Skład dokumentów projektu, uzupełniany jest dokumentacją, w którą wchodzą: opis założeń projektu, harmonogram planowanych prac, uzasadnienia dla podjętych prac,  wizualizacja.  Projektuję i realizuję całościowe założenia wystroju wnętrz na podstawie  proponowanych technik malarstwa ściennego oraz sztalugowego.

Wykonuję kompleksowe usługi przygotowawcze. Przygotowuję podłoże pod wybrane techniki w zależności od warunków i życzenia klienta – czyszczę, gruntuję i konserwuję stare powłoki malarskie. Zakładam tynki: wapienne, gipsowe itd. naciągam gładzie i naprawiam ubytki w starych podłożach, dokonując wielu potrzebnych prac poprzedzających prace malarskie i dekoracyjne. Pod techniki tradycyjne, podłożem są przede wszystkim np.: cegła, beton, tynki, gładzie itd. Możliwe jest wykonanie realizacji na podłożach przenośnych i montaż w wyznaczonym przez zleceniodawcę miejscu. Obok działań twórczych, do mojej oferty należą też, prace związane z rekonstrukcją i konserwacją już powstałych malowideł. Dokonuję rekonstrukcji i konserwacji malarstwa ściennego w obiektach nieobjętych wpisem do rejestru zabytków, gdyż nie posiadam uprawnień konserwatora zabytków. Konserwację i rekonstrukcję prowadzę w: kościołach, kaplicach, obiektach świeckich itd.

Techniki tradycyjne/Techniki Wapienne.

Fresk Mokry. (wł. al fresco, buon fresco)

Fresk mokry wykonuje się na jeszcze mokrej zaprawie mineralnej (piaskowo-wapiennej). Za podłoże we fresku mokrym służy głównie ściana ceglana, lub kamienna. Farbami są rozrobione w wodzie wapiennej pigmenty odporne na działanie wapna. Jest to najtrudniejsza i najbardziej wymagająca z technik malarstwa ściennego. Pracochłonność i wymagane doświadczenie wykonawcy daje znakomite efekty w monumentalnych i trwałych realizacjach.

Wieloletnia trwałość i odporność malowideł wykonanych w technice fresku mokrego wynika z naturalnego połączenia, jakie powstaje między warstwą farby a warstwą zaprawy wapiennej. Reakcja chemiczna przebiegająca między obiema warstwami jest charakterystyczną cechą fresku mokrego. Warstwy scalają się, tworząc jednolitą strukturę, uodporniając farbę na złuszczanie i czynniki atmosferyczne. Fresk mokry wykonuję w pomieszczeniach, jak i na zewnątrz. 

Fresk mokry znany jest od wielu wieków, ale rozpowszechniony został przez malarzy w czasach nowożytnych. Największą popularność fresk mokry, zyskał w renesansie i baroku, gdyż pozwalał na to estetyczny duch epoki.  Fresk mokry wykonuje się na odpowiednio przygotowanym podłożu umożliwiającym narzucenie warstw zaprawy. Cały proces wykonania fresku mokrego jest pracochłonny i długotrwały, jednak malarstwo wykonane przy jego pomocy jest bardzo wytrzymałe. Zaprawą we fresku mokrym jest zaprawa mineralna, piaskowo – wapienna zarobiona w odpowiednich proporcjach. Fresk mokry jest techniką wymagającą zachowania wygórowanych wymogów dotyczących wykonawstwa, jak i materiałów. Ściana, na której ma zostać wykonany fresk mokry, musi być postawiona z cegły lub kamienia. Są to  najlepsze materiały, na których powinno wykonywać się fresk mokry.  Wykonanie fresku mokrego poprzedza narzucenie warstwy zaprawy zwanej obrzutką, kolejno warstwa zwana z włoskiego arriciato następnie warstwa intonaco. Fresk mokry wykonuje się w systemie dniówkowym, gdyż malowidło wykonuje się na jeszcze mokrej zaprawie. Rytm wykonania fresku mokrego jest zatem rytmem dniówkowym, dostosowanym do możliwości wykonawcy. Po nałożeniu warstw zaprawy przystępuje się do malowania. Przygotowane wcześniej farby, dla fresku mokrego odporne są na alkaliczne działanie wapna, oraz na działanie światła. Fresk mokry poprzez swą charakterystykę technologiczną, bliski jest w kolorystyce malarstwu akwarelowemu. Dominujący w kolorystyce tej techniki jest kolor zaprawy, nadawany przez odcień użytego piasku. Technika malowania fresku mokrego wymaga długotrwałego systematycznego nasączania warstwy zaprawy roztworem wody wapiennej z pigmentem . Proces  nakładania barwnych warstw zostaje skoordynowany z formą projektu.

Fresk Suchy (wł. fresco secco)

Fresk suchy wykonywany jest na, już związanej zaprawie wapiennej przy pomocy farb wapiennych. Fresk suchy dedykowany jest przede wszystkim do wnętrz, z powodu jego mniejszej odporności na czynniki atmosferyczne.

 Fresk suchy znany jest od wieków, równocześnie z freskiem mokrym rozpowszechnił się w okresie renesansu i baroku. Fresk suchy może być techniką towarzyszącą freskowi mokremu. Najczęściej fresk suchy wykorzystuje się do wykonania poprawek na fresku mokrym. Fresk suchy wykonuje się na już przygotowanej i związanej warstwie zaprawy wapiennej. Odwrotnie do fresku mokrego, warstwy malatury fresku suchego nie są tak doskonale połączone z warstwą zaprawy. Podobraziem tak samo ,jak we fresku mokrym nadal pozostaje ściana ceglana lub kamienna. Farby dla fresku suchego przygotowywane są z roztworu wody wapiennej i pigmentów. Farba nie ma już tak długotrwałego kontaktu z alkalicznym działaniem wapna, dlatego wymagania jakościowe dotyczące pigmentów są już trochę mniejsze. Podobnie jak we fresku mokrym, fresk suchy wykonuje się systemem dniówkowym. Kolorystyka fresku suchego jest bardzo podobna do kolorystyki fresku mokrego, jednak można w niej uzyskiwać barwy o znacznie większym natężeniu.

Sgraffito.

Technika ścienna w najprostszej postaci polegająca na, wydrapywaniu w mokrym tynku odpowiedniego rysunku. Dekoracyjne linearne ryty są charakterystyczną cechą tej techniki. Sgraffito można łączyć z innymi  technikami ściennymi, wzbogacając paletę wrażeń na przykład o kolorystykę fresku. Wykonuję też sgraffita wielowarstwowe, gdzie kolejne kolorowe warstwy tynku odkrywają się, tworząc wielobarwny rysunek. Sgraffito można wykonywać we wszystkich rodzajach zapraw np.: wapienne, gipsowe, cementowe.  Technikę sgraffito stosuje się na fasadach i we wnętrzach.

Tak samo, jak fresk mokry i suchy, technika sgraffito istniała od wieków, ale rozpowszechniła się szczególnie w Renesansie.  Sgraffito jest techniką dekoracyjną opierającą się na linearnym działaniu rysunku. Ta technika w okresie świetności, wykonywana była w zaprawach wapiennych. Współczesne materiały budowlane poszerzyły paletę możliwości, dzięki czemu sgraffito wykonuje się przy pomocy różnych zapraw.   Sgraffito wykonywane zaprawą piaskowo-wapienną powinno zostać wykonane na podłożach wskazanych we fresku mokrym, z zachowaniem jakości zaprawy i dyscypliny pracy. Sgraffito doskonale sprawdza się do wykonywania różnego rodzaju herbów i wzorów o zrytmizowanej modułowej konstrukcji. Podczas wydrapywania sgraffitowego rysunku wykorzystuje się narzędzia przygotowane specjalnie do tego celu.

Techniki współczesne

Techniki krzemianowe (potasowe szkło wodne/farby silikatowe)

Farby krzemianowe tworzą solidne połączenie farby z zaprawą. Ujednolicenie warstwy farby i zaprawy skutkuje wytrzymałością i trwałością na różne warunki atmosferyczne. Odpowiednio przygotowane podłoże, w odróżnieniu od fresku mokrego musi  być suche i związane. Podłożem w farbach krzemianowych mogą być prawie wszystkie zaprawy mineralne.  Tak samo ,jak fresk mokry jest to technika o wieloletniej trwałości zależnej od trwałości podłoża.  Technikę krzemianową stosuje się we wnętrzach ,jak i na zewnątrz.  

Technika krzemianowa wynaleziona została w XIX wieku jako rozwiązanie podczas badania nad technikami  spełniającymi nowe wymogi wytrzymałości. Szkło wodne będące spoiwem w technice krzemianowej spełniało wygórowane wymogi i dorównywało wytrzymałością malowidłom wykonanym we fresku mokrym. Technika krzemianowa była pozbawiona słabości fresku mokrego wynikającej z jego niskiej odporności na zanieczyszczenie środowiska. Zanieczyszczenie środowiska zmienia zaprawy wapienne w sypiący się gips. Dzięki farbom krzemianowym niszczycielskie działanie zanieczyszczeń, ma mniejszy wpływ na trwałość malowidła i podłoża. Podłożem w technice krzemianowej mogą być ściany obrzucone zaprawą wapienną lub cementowo-wapienną. Wszystkie wymogi dotyczące przygotowania zapraw muszą zostać zachowane, wskazane jest stosowanie zapraw dedykowanych do konkretnych marek farb krzemianowych.  

Technika akrylowa.

Farby akrylowe są najbardziej popularną współczesną  techniką malowania i dekorowania ścian pomieszczeń, oraz fasad.  Stosuje się farby na bazie żywic akrylowych: emulsyjne, emalie akrylowe, itd. Różnorakie syntetyczne żywice akrylowe dają długotrwałą wytrzymałość malowideł na prawie wszystkich rodzajach podłoża.  

Technika olejna.

Technika wykonywania malowideł ściennych przy użyciu farb olejnych jest coraz bardziej wypierana przez bardziej nowoczesne techniki. Nadal używa się jej, gdy malowidło musi posiadać natężenie koloru, wynikające ze szklistości olejnej farby. Wraz z wyborem farby olejnej do realizowania malowideł ściennych otrzymujemy walory optyczne trudne do osiągnięcia w innych technikach. Farba olejna oprócz walorów optycznych niesie ze sobą pewną wytrzymałość i odporność na wilgoć.

Techniki Dekoracyjne.

Marmoryzacja/ tynk wenecki/ stiuk wenecki

Tynk wenecki/ marmoryzacja/ tynk renesansowy to warstwa zaprawy imitująca szlachetne kamienie. Warstwy różnokolorowej zaprawy gipsowej lub wapiennej itd. przenikające się w nieregularny sposób mają imitować naturalny kamień np.: marmur, piaskowiec, granit itd. Marmoryzacja może odgrywać rolę samodzielnego pełnoprawnego obrazu, nie jedynie elementu dekoracyjnego.

Imitacje szlachetnych kamieni przy pomocy dekoracyjnych warstw zaprawy będące tańszym zamiennikiem,  dla prawdziwych materiałów, znane są od wielu wieków.  Idea takiej dekoracji zasadza się na grze  z percepcją widza. Sztucznie wytworzona tektonika struktur naturalnych kamieni, harmonizowana jest siłą artystycznej decyzji. Stiuki weneckie są artystycznym rozwiązaniem na estetyczne niedomagania natury i kosztowność prawdziwych kamieni.

Mozaika

Malarska technika dekoracyjna polegająca na układaniu małych kolorowych elementów  (tesser-ów) przyklejanych następnie do podłoża.  Mozaika ceramiczna z łatwością może zastąpić tradycyjne płytki ceramiczne lub je uzupełnić. Możliwe jest przygotowanie mozaiki z innych materiałów niż ceramika np.: kamyki, szkiełka itd.   Naczelną cechą estetyczną mozaiki  jest migotliwość małych tesser-ów   o różnej fakturze kolorze i błyszczeniu.  Mozaiki wykonuję „in situ” lub na podłożach przenośnych. Mozaiki mogą  dekorować pomieszczenia i fasady.

Technika dekoracyjna mozaiki znana jest już od wielu wieków. Mozaika ma niezwykle bogatą i skomplikowaną historię. Mozaiki przygotowywano  z różnych materiałów, a wykonanie mozaiki  zwykle niezwiązane było tak bardzo, jak w przypadku wcześniejszych technik z ówczesną technologią budowlaną. Mozaiki można podzielić na miejsca ich lokalizacji. Mozaiki ścienne, czy też podłogowe rozróżniają się na te przenośne, lub zamontowane na stałe. Najczęściej mozaiki pełnią funkcje dekoracji architektury, wymienionych wcześniej podłóg i ścian wewnętrznych. Technika mozaiki pozwala na dekorację ścian zewnętrznych po odpowiednim przygotowaniu podłoża. Istotnym aspektem podczas przygotowania mozaiki jest rytm układanych elementów, ich kształt, oraz fuga między drobnymi kawałkami. Dominującą cechą mozaiki jest jej duża trwałość i odporność na czynniki atmosferyczne. Mozaikowe sztyfty zwane tesserami mogą być różnej wielkości i kształtu, zależnie od koncepcji projektu.  Mozaikę zatapia się, lub zalewa zaprawami różnego gatunku. Mogą to być zaprawy wapienne, cementowe, gipsowe itd.

Dekoracja „szlagmetalem”

Dekoracja “szlagmetalem” to dekorowanie płatkami metali imitującymi złoto lub inne szlachetne metale (brąz platyna itd.). Dekorację można wykonać na wielu podłożach charakteryzujących trwałość techniki. Płatki metali odbijają światło, samemu stają się jego źródłem, wprowadzając do pomieszczenia magiczną aurę tajemniczości.  Wykonuję dekorację “szlagmetalem” w podstawowym zakresie, obejmującym koncepcję ustalonego projektu. Dekorację “szlagmetalem” dokonuję najczęściej dekoruję przy pomocy mikstionu akrylowego i płatków szlagmetalu. W celu skorzystania z  bardziej skomplikowanych usług pozłotniczych proszę o skontaktowanie się z firmą wyspecjalizowaną w takich realizacjach.

Dekoracja delikatnymi płatkami metalu, przygotowywana jest na wielorakich podłożach. Płatki szlagmetalu układam na uprzednio przygotowanym, pokrytym mikstionem podłożu przy pomocy pędzla. Dekoracja pozłotnicza często towarzyszy innym technikom. Pełni funkcję uzupełniającą i  podkreślającą szlachetność projektu. Płatki błyszczącego metalu w odróżnieniu od farb i preparatów w proszku, charakteryzują się inną fakturą i wynikającym z niej wrażeniem wizualnym. Dzięki swej wyjątkowości ta technika jest stosowana nadal, mimo iż istnieją już wysokiej jakości „złote” farby i inne imitujące złoto preparaty. Dekoracja płatkami metali w swej specyficzności jest niewymienialna, na nic innego.